Kaynak

Derin bir nefes alıyorum, tüm vücudumdaki en ince damarlarıma kadar taşıyorum oksijeni. Bedenim sağlam gözüksede yeni çıktı enkazdan. Her tarafı ezik, kırık yara içinde. Evet aslında bedenimi taşıyan ruhumdan bahsediyorum. Yorgun ve üzgün. Bazen zorlansada bu bedeni taşımakta deniyor işte. Bedenimin oksijene ihtiyacı olduğu kadar ruhumun belki ilahiyata belki maneviyata ihtiyacı var.

Derin bir nefes alıyorum, gülümseyebilmek, çalışabilmek kırılan hayellerimi tekrar bir araya getirebilmek için. Hayaller kuruyorum, ayrı dünyalarda yaşasamda ruhumu neşelendirmekte zorlanıyorum.  Ruhumu bazen müzikle, bazen düşlerle, bazen yazdığım bu mısralarla besliyorum. Ama zorlanıyorum. 

Derin bir nefes alıyorum, hayatın bazen kuralları olduğunu hatırlıyorum. Zor günlerin getirdiği baskıları ve yapılan hataları hatırlıyorum. Ruhumu neşelendirdiğim ve bu zor günlerin pasını üstümden attığım coşkulu günları anımsıyorum. ve tekrar üzülüyorıum. Çoşkunun esaretinde kalmış cümlelerin esiri olduğum güne lanet ediyorum. Hayatın kalın bir roman olduğunu düşündüğümde,  bunların henüz basılmamış  karalama sayfasında ki bahtsız bir dönem olduğunu ve ancak sonrasında yazarın aslında bu karalamadan ilham alarak daha heyecanlı ve tutkulu bir kitap yazdığını düşünüyorum. Sonrasını merak ediyorum.

Derin bir nefes alıyorum, ruhumun kaynaklarını tüketsemde hayallerimle neşeleniyor, yazdıklarımla hüzünleniyorum. Ama neşeli ve pozitif olmanın yarın için, ruhum için ve sonrası için daha önemli olduğunu düşünüyorum. Düşünüyorum ki hayallerimle gerçek arasında yaşadığım bu dünyada gerçeklerin ilizyon hayallerimin gerçek olduğunu biliyorum. 

Gerçekler ruhumun içinde ve güzel. İşte bu da benim neşemin, enerjimin ve yapmam gereken en büyük şey olan hayallerimin peşinden koşabilmem için en büyük yaşam kaynağı.