Gökyüzündeydim ve yukarıdan izliyorum hayatları;
Birer birer solan hayatlar var, üzülen yıpranan ruhlar. Farkında olmadan yok olan hayatların bir parçası oluyorsun. Yavaş yavaş girdabın tam ortasından yokluğa doğru çekilerek hayat mücadelesi vermeye çalışıyorsun. Doğa hayatımızı kolaylaştıran, bazen bizlere haddini bildiren, bazen bildirmeden öz iradesine bırakan, anlaşılması güç bir fenomen olarak bizleri sürekli sınamaya devam ediyor.
Hayat'a gökyüzünden baktığımda insanların birbirlerine olan yakınlıkları materyalist düzene oturtulmuş ezenlerin hükmettiği ama yalnız kaldığı nefretle anıldığı düzeysiz bir yaşantı ile sahip olduğumuz en değerli nitelik olan " zamanı" bu düzende harcayarak farklı bir köle yaşantısı ile yüz yüze kalıyoruz.
Her olay ve olgudan sorumlu olan kişiler, sorumlulukları olan kişiler ve çalışan üreten kişiler, üretilenleri beğenen ve satın alan kişiler olarak bir sürü halkalardan oluşmuş uzun bir zincir dolanmış boğazımıza. Nefes almak için doğru halkaya oynayarak esnetmeye çalışsak ta başka bir halka nefesimizi kesmek için hazırda bekliyor olacak.
Gökyüzünden bakıyorum, her şey güzel gözüküyor sadece içini soyut kavramlarla yanlış dolduran bizleriz ve hayatın güzelliklerinden madur kalmaya sebep olan genede kendimiziz.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder